17-Mile Drive

De volgende ochtend, maandag 17 juli, zijn we begonnen met de 17-Mile Drive. Dit is een weg langs de kust op het Monterey-schiereiland met een heleboel uitkijkpunten langs de rotsachtige kust.

Langs deze kust heb je vaak zeemist, zo ook op deze dag. Die mist kan een groot deel van de dag blijven hangen, maar 's middags wordt het vaak wat helderder.

Muildierhert

Er stond een groot muildierhert langs de weg. Deze foto is op de computer nog een beetje bewerkt zodat het hert wat beter zichtbaar is en de mist wat meer naar de achtergrond lijkt gedrongen.

Californische grondeekhoorn

Deze eekhoorntjes zaten echt overal, bij vrijwel elke tussenstop zat er wel weer eentje. Omdat ze zo dicht bij de parkeerplaatsen zaten hebben we op deze foto's geen last van de mist.

Amerikaanse regenwulp

Er is wat discussie of dit een aparte soort is, of dat het een ondersoort is van de regenwulp die bij ons in Nederland voorkomt. Maar hoe dan ook, de Amerikaanse regenwulp lijkt sterk op de Europese variant.

Californische meeuw

De regenwulp zat vlakbij een jonge Californische meeuw die nog totaal niet lijkt op de volwassen meeuw met het wit-grijze verenpak en de gele snavel.

Brandts aalscholvers

In de mist en met een ruwe zee op de achtergrond zaten er een aantal Brandts aalscholvers op de rotsen.

Zeekoet

Deze zeekoet die recht in de camera kijkt viel nauwelijks op tussen de rotsen.

Raaf

Raven zijn zelden onopvallend, ze zijn groot en luidruchtig, hoewel deze rustig op een hek zat.

Noord-Amerikaanse zwarte scholekster

Deze zwarte scholekster komt voor langs de westkust van Noord-Amerika van Alaska tot het Mexicaanse schiereiland Baja California. Bijzondere eigenschap van deze soort is dat de kuikens al na één dag het nest verlaten.

Witkruingors

Bij de parkeerplaatsen langs de route zagen we steeds witkruingorzen heen en weer springen. Deze trekvogel komt in heel Noord-Amerika voor. De kuststreek bij Monterey is een van de weinige gebieden waar ze het hele jaar te vinden zijn.

Kings Canyon National Park - General Grant Grove

 

Sequoia National Park en Kings Canyon National Park worden vaak in één adem genoemd omdat ze bij elkaar liggen en beide de bescherming van de sequoia's, mammoetbomen, als een belangrijk doel hebben. De weg vanuit Fresno naar Kings Canyon National Park loopt door het door Bill Clinton ingestelde Giant Sequoia National Monument.

General Grant Grove

Lange tijd was het onduidelijk of de route die we wilden volgen door Sequoia and Kings Canyon National Parks na de strenge winter op tijd open zou gaan. Uiteindelijk was de hoofdroute open en konden we de meeste plekken bezoeken. Bij Kings Canyon National Park hebben we alleen het General Grant Tree gedeelte bezocht. De rest van dit park was niet toegankelijk in de zomer van 2023. 

De raaf is geen zeldzame vogel in dit deel van Amerika.

Zodra je de parkeerplaats bij Grant Grove verlaat om te wandelen tussen de sequoia's kom je bij een paar enorme exemplaren van deze bomen.

De Centennial Stump is het restant van een boom die een diameter van bijna 7,5 meter. De boom is in 1876 omgehakt en in stukken gezaagd en weer in elkaar gezet op de Wereldtentoonstelling in Philadelphia in 1876. Deze tentoonstelling heette aanvankelijk Centennial Exposition, vandaar de naam van de boom. Mensen uit het oosten van de Verenigde Staten geloofden er niets van en noemden de boom een 'California Hoax'.

De langoorchipmunk komt alleen voor in het centrale en noordelijke deel van de Sierra Nevada. Ze hebben inderdaad de langste oren van alle soorten wangzakeekhoorns.

De bomen die hier staan zijn eeuwenoud en krijgen vroeg of laat te maken met bosbranden. De boom hierboven laat zien dat ze ondanks een beschadiging gewoon doorgroeien.

Muildierhert

We zien hier een volwassen muildierhert, te herkennen aan de lange oren en het zwarte pluimpje aan de staart, dat voor een sequoia langs loopt. Het toont aan hoe kolossaal zo'n boomstam is.

Grijze Junco

De grijze junco komt in vrijwel heel Noord-Amerika voor en we hebben deze soort dan ook al tijdens onze eerdere reizen een aantal keren gezien, onder andere in Olympic National Park in de buurt van Seattle en in Denali National Park in Alaska. Ze leven van zaden en insecten en het vogeltje van de foto had net een goede vangt binnengehaald.

Hoewel de zon door de hoge bomen voor een groot deel wordt afgedekt en het laag bij de grond vrij donker is groeien er toch nog de nodige bloemen die voor een beetje kleur zorgen. De bloem hieronder is een westelijke akelei, de naam van de uitgebloeide witte bloemetjes heb ik niet kunnen achterhalen.

General Grant Tree

Bij een van de enorme bomen staat een bordje dat het de General Grant Tree is, de op een na grootste boom ter wereld. Met het blote oog is echt niet te zien of deze boom groter is dan een aantal andere bomen in de omgeving. De boom is vernoemd naar Ulysses S. Grant, de 18e president van de Verenigde Staten (1869-1877). Ook andere presidenten hielden zich bezig met deze boom, in 1926 riep president Coolidge de boom uit tot nationale kerstboom. President Eisenhower maakte het nog bonter, hij riep de boom uit tot "Nationaal Heiligdom". In 2003 steeg de boom een plekje op de ranglijst van grootste bomen toen een andere boom door een blikseminslag ernstig beschadigd raakte. Men schat dat deze boom ongeveer 1650 jaar oud is. De boom heeft aan de voet een omtrek van bijna 33 meter.

In de buurt van de General Grant Tree zagen we een heleboel vlinders rondvliegen. Het zijn parelmoervlinders. Daar bestaan heel veel ondersoorten van die nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. Een paar van die soorten komen voor in het Kings Canyon National Park.

Toen we aankwamen was er nog ruim voldoende plaats op de parkeerplaats. Toen we vertrokken begon het al aardig vol te raken. Vooraf waren we al gewaarschuwd dat deze parken erg druk kunnen zijn, zeker in het weekend. Na de strenge winter van afgelopen winter waren nog lang niet alle delen van het park open voor bezoekers, met als gevolg grote drukte op de plekken die wel toegankelijk waren.

Grand Canyon National Park - Eerste tussenstops

 

Tijdens onze eerste reis naar Amerika in 1996 zijn we ook al in dit park geweest, maar het was toen veel te kort. We kwamen ergens aan het eind van de middag aan en moesten de volgende ochtend alweer doorreizen. Veel meer dan een korte wandeling langs de rand van deze bijzondere kloof zat er toen niet in. Deze keer hadden we er meer tijd voor uitgetrokken.

Op de route naar het hotel hebben we alvast een paar uitkijkpunten kunnen meepakken tijdens het gouden uur met het mooie licht van de laagstaande zon. Op de parkeerplaats bij Lipan Point werden we welkom geheten door een raaf.

Onze eerste tussenstop was bij Lipan Point, een korte zijweg van Highway 64 leidt naar de parkeerplaats van dit uitkijkpunt.

De foto hieronder laat mooi zien dat het de canyon een diepe kloof is in een vrij vlak landschap.

Pipe Creek Vista

Onze tweede korte fotostop was bij Pipe Creek Vista. Dit is direct langs de weg en het ligt op slecht een paar minuten rijden van Grand Canyon Village. Wij zijn na deze stop afgebogen in zuidelijke richting om naar ons hotel in Tusayan te rijden. Dat ligt net buiten het park, en is daarom een handige plek om te overnachten als je de Grand Canyon wilt bezoeken. Je betaalt er wel de hoofdprijs. We hadden hier het duurste en tevens slechtste hotel van de hele reis.