17-Mile Drive

De volgende ochtend, maandag 17 juli, zijn we begonnen met de 17-Mile Drive. Dit is een weg langs de kust op het Monterey-schiereiland met een heleboel uitkijkpunten langs de rotsachtige kust.

Langs deze kust heb je vaak zeemist, zo ook op deze dag. Die mist kan een groot deel van de dag blijven hangen, maar 's middags wordt het vaak wat helderder.

Muildierhert

Er stond een groot muildierhert langs de weg. Deze foto is op de computer nog een beetje bewerkt zodat het hert wat beter zichtbaar is en de mist wat meer naar de achtergrond lijkt gedrongen.

Californische grondeekhoorn

Deze eekhoorntjes zaten echt overal, bij vrijwel elke tussenstop zat er wel weer eentje. Omdat ze zo dicht bij de parkeerplaatsen zaten hebben we op deze foto's geen last van de mist.

Amerikaanse regenwulp

Er is wat discussie of dit een aparte soort is, of dat het een ondersoort is van de regenwulp die bij ons in Nederland voorkomt. Maar hoe dan ook, de Amerikaanse regenwulp lijkt sterk op de Europese variant.

Californische meeuw

De regenwulp zat vlakbij een jonge Californische meeuw die nog totaal niet lijkt op de volwassen meeuw met het wit-grijze verenpak en de gele snavel.

Brandts aalscholvers

In de mist en met een ruwe zee op de achtergrond zaten er een aantal Brandts aalscholvers op de rotsen.

Zeekoet

Deze zeekoet die recht in de camera kijkt viel nauwelijks op tussen de rotsen.

Raaf

Raven zijn zelden onopvallend, ze zijn groot en luidruchtig, hoewel deze rustig op een hek zat.

Noord-Amerikaanse zwarte scholekster

Deze zwarte scholekster komt voor langs de westkust van Noord-Amerika van Alaska tot het Mexicaanse schiereiland Baja California. Bijzondere eigenschap van deze soort is dat de kuikens al na één dag het nest verlaten.

Witkruingors

Bij de parkeerplaatsen langs de route zagen we steeds witkruingorzen heen en weer springen. Deze trekvogel komt in heel Noord-Amerika voor. De kuststreek bij Monterey is een van de weinige gebieden waar ze het hele jaar te vinden zijn.

Sequoia National Park - General Sherman Tree

 

Daarna kwam de grootste uitdaging van deze dag. De General Sherman Tree, de grootste boom ter wereld. De maat die ze hiervoor gebruiken is de hoeveelheid hout die de boom bevat. De uitdaging zat niet in het spotten van de boom, zo’n kolossaal ding zie je niet over het hoofd en bovendien staat er een bordje bij. De uitdaging was het vinden van een parkeerplaats. De hele parkeerplaats stond vol en je kon stapvoets een route langs alle parkeervakken rijden in de hoop dat er iemand vertrok en dat je precies op het juiste moment kon invoegen op de vrijgekomen plek. We hadden geluk, in de allerlaatste rij parkeervakken vertrok er iemand toen we aan kwamen rijden.

De wandeling naar de General Sherman Tree was behoorlijk pittig. Het is niet heel ver, maar wel een flink stuk omlaag en dat moet je op de terugweg dus weer omhoog lopen. Het was al behoorlijk heet aan het worden en we zagen mensen buiten adem omhoog lopen. Onderweg naar de boom kom je de nodige informatie tegen over sequoia's. Zoals een dwarsdoorsnede van een stam en een plek waar op de grond met tegels wordt aangegeven hoe groot zo'n boom kan zijn.

Deze mantelgrondeekhoorn zat lekker in de zon en leek weinig last te hebben van de warmte.

Muildierherten

Achter de grote General Sherman Tree liepen twee muildierherten, een moeder met haar jong. Door het vreemde licht was het nog lastig om ze op de foto te krijgen. Bovendien zat het jong een groot deel van de tijd verstopt achter een boomstam. De beesten waren blijkbaar aan mensen gewend, want ondanks de drukte bleven ze rustig op deze plek staan.

Bij de General Sherman Tree stond een lange rij. Je kon in de rij aansluiten en dan werd je aan het eind op de foto gezet achter het bordje General Sherman. Wij zijn niet in de rij gaan staan. De wildvreemde mensen die daarop staan helpen om de kolossale omvang van de boom te illustreren.

Aan de andere kant stond geen bordje en geen wachtrij, maar het is toch echt dezelfde boom.

Toen we weer boven waren hebben we iemand anders blij kunnen maken met een vrije parkeerplaats. De rij auto’s was inmiddels een flink stuk langer dan toen we aankwamen. We wilden vervolgens door naar het gedeelte met Moro Rock. Een rots die je via een trap kunt beklimmen. Normaal gesproken ga je daar met een bus naartoe in het weekend, maar vanwege een staking reden de bussen niet en mocht je met de eigen auto naar Moro Rock. We verwachtten dat het erg druk zou zijn en dat het zwaar zou zijn om bij de hoge temperaturen bovenop de rots te komen. Of dat zo was zullen we nooit weten. We hebben de afslag compleet gemist.

Kings Canyon National Park - General Grant Grove

 

Sequoia National Park en Kings Canyon National Park worden vaak in één adem genoemd omdat ze bij elkaar liggen en beide de bescherming van de sequoia's, mammoetbomen, als een belangrijk doel hebben. De weg vanuit Fresno naar Kings Canyon National Park loopt door het door Bill Clinton ingestelde Giant Sequoia National Monument.

General Grant Grove

Lange tijd was het onduidelijk of de route die we wilden volgen door Sequoia and Kings Canyon National Parks na de strenge winter op tijd open zou gaan. Uiteindelijk was de hoofdroute open en konden we de meeste plekken bezoeken. Bij Kings Canyon National Park hebben we alleen het General Grant Tree gedeelte bezocht. De rest van dit park was niet toegankelijk in de zomer van 2023. 

De raaf is geen zeldzame vogel in dit deel van Amerika.

Zodra je de parkeerplaats bij Grant Grove verlaat om te wandelen tussen de sequoia's kom je bij een paar enorme exemplaren van deze bomen.

De Centennial Stump is het restant van een boom die een diameter van bijna 7,5 meter. De boom is in 1876 omgehakt en in stukken gezaagd en weer in elkaar gezet op de Wereldtentoonstelling in Philadelphia in 1876. Deze tentoonstelling heette aanvankelijk Centennial Exposition, vandaar de naam van de boom. Mensen uit het oosten van de Verenigde Staten geloofden er niets van en noemden de boom een 'California Hoax'.

De langoorchipmunk komt alleen voor in het centrale en noordelijke deel van de Sierra Nevada. Ze hebben inderdaad de langste oren van alle soorten wangzakeekhoorns.

De bomen die hier staan zijn eeuwenoud en krijgen vroeg of laat te maken met bosbranden. De boom hierboven laat zien dat ze ondanks een beschadiging gewoon doorgroeien.

Muildierhert

We zien hier een volwassen muildierhert, te herkennen aan de lange oren en het zwarte pluimpje aan de staart, dat voor een sequoia langs loopt. Het toont aan hoe kolossaal zo'n boomstam is.

Grijze Junco

De grijze junco komt in vrijwel heel Noord-Amerika voor en we hebben deze soort dan ook al tijdens onze eerdere reizen een aantal keren gezien, onder andere in Olympic National Park in de buurt van Seattle en in Denali National Park in Alaska. Ze leven van zaden en insecten en het vogeltje van de foto had net een goede vangt binnengehaald.

Hoewel de zon door de hoge bomen voor een groot deel wordt afgedekt en het laag bij de grond vrij donker is groeien er toch nog de nodige bloemen die voor een beetje kleur zorgen. De bloem hieronder is een westelijke akelei, de naam van de uitgebloeide witte bloemetjes heb ik niet kunnen achterhalen.

General Grant Tree

Bij een van de enorme bomen staat een bordje dat het de General Grant Tree is, de op een na grootste boom ter wereld. Met het blote oog is echt niet te zien of deze boom groter is dan een aantal andere bomen in de omgeving. De boom is vernoemd naar Ulysses S. Grant, de 18e president van de Verenigde Staten (1869-1877). Ook andere presidenten hielden zich bezig met deze boom, in 1926 riep president Coolidge de boom uit tot nationale kerstboom. President Eisenhower maakte het nog bonter, hij riep de boom uit tot "Nationaal Heiligdom". In 2003 steeg de boom een plekje op de ranglijst van grootste bomen toen een andere boom door een blikseminslag ernstig beschadigd raakte. Men schat dat deze boom ongeveer 1650 jaar oud is. De boom heeft aan de voet een omtrek van bijna 33 meter.

In de buurt van de General Grant Tree zagen we een heleboel vlinders rondvliegen. Het zijn parelmoervlinders. Daar bestaan heel veel ondersoorten van die nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. Een paar van die soorten komen voor in het Kings Canyon National Park.

Toen we aankwamen was er nog ruim voldoende plaats op de parkeerplaats. Toen we vertrokken begon het al aardig vol te raken. Vooraf waren we al gewaarschuwd dat deze parken erg druk kunnen zijn, zeker in het weekend. Na de strenge winter van afgelopen winter waren nog lang niet alle delen van het park open voor bezoekers, met als gevolg grote drukte op de plekken die wel toegankelijk waren.